יותר טוב ביחד

הלילה היה שקט ורגוע, אבל ליבה של נור לא היה שקט. הפחד מילא אותה, השינה התרחקה, והיא התגלגלה מצד לצד עד עלות השחר.

The night was calm and still. But inside .Nour’s heart, there was no calm Fear filled her, sleep drifted away, and she .tossed from side to side until dawn

1

دخلت أمها الغرفة واحتضنتها. "لماذا لم تنامي يا نور؟" سألتها برفق. همست نور: "أنا خائفة من الذهاب إلى المدرسة بسبب النظارة الكبيرة التي أرتديها." ابتسمت الأم وقالت بحنان: "يا صغيرتي، عيناك جميلتان، وأنت جميلة كما أنت. قلبك هو الأهم."

אִמָּא שֶׁלָּהּ נִכְנְסָה לַחֶדֶר וְחִבְּקָה אֹתָהּ. לָמָּה אַתְּ לֹא יְשֵׁנָה, נוּר? שְׁאַלָה בְּעֲדִינוּת. נוּר לָחְשָׁה: אֲנִי מְפַחֶדֶת לָלֶכֶת לְבֵּית הַסְּפָר בִּגְלַל הַמִּשְׁקְפַּיִם הַגְּדֹלִים שֶׁאֲנִי מְרַכֶּבֶת. אִמָּא חִיְּכָה וְאָמְרָה בְּרוּךְ: יִקִּירָתִי, הָעֵינַיִם שֶׁלָּךְ יָפֶה, וְאַתְּ יָפָה כְּמוֹ שֶׁאַתְּ. הַלֵּב שֶׁלָּךְ – הוּא הַדָּבָר הַכָּלָלִי בְּיוֹתֵר.

Her mother came into the room and hugged her. "Why aren’t you sleeping, Noor?" she asked gently. Noor whispered: "I am afraid to go to school because of the big glasses I wear." Her mother smiled and said softly: "My little one, your eyes are beautiful, and you are beautiful just the way you are. Your heart is what matters most."

Her mother entered the room and hugged her. "Why aren’t you sleeping, Nour?” she asked gently. Nour whispered, “I’m afraid to go to school because of the big glasses I wear." Her mother smiled and said softly, “My dear, your eyes are beautiful, and you are beautiful just the way you are. What matters most is your heart."

3

4

في الصباح، ارتدت نور زي المدرسة، وقفت أمام المرآة وقالت لنفسها: "سأحاول." في طريقها إلى المدرسة، كانت نور تمشي ببطء، وقلبها ما زال يخفق بسرعة… لكنها تابعت السير.

בבוקר, נור לבשה את בגדי בית הספר, עמדה מול המראה ולחשה לעצמה: "אני אנסה". בדרך לבית הספר צעדה לאט, וליבה עדיין הלם במהירות… ובכל זאת המשיכה לצעוד.

In the morning, Nour put on her school uniform, stood in front of the mirror and whispered to herself, “I will try.” On her way to school, she walked slowly, her heart still beating fast, yet she kept on walking.

5

6

عندما جلست نور في الصف، نظرت حولها ولاحظت أن كل طفل يختلف بطريقته: واحد يضع تقويمًا في أسنانه، وآخر أسود البشرة يضحك بصوت عالٍ، وفتاة تضع سماعة في أذنها. فكرت نور: "أنا لست وحدي... لكل واحد شيء مميز يخصه. ربما لا أحتاج أن أختبئ."

כשנור התיישבה בכיתה, היא הביטה סביבה ושמה לב שכל ילד שונה בדרכו: אחד עם גשר בשיניים, אחד כהה עור שצחק בקול, ואחת עם מכשיר שמיעה על האוזן. נור חשבה: "אני לא לבד… לכל אחד יש משהו מיוחד משלו. אולי אני לא צריכה להתחבא."

When Nour sat in the classroom, she looked around and noticed that each child was different in their own way: one with braces on his teeth, another dark-skinned boy laughing loudly, and a girl with a hearing aid in her ear. Nour thought, I’m not alone; everyone has something special. Maybe I don’t need to hide.

7

שלום כיתה א

8

כששוני הופך לקסם

מאת: עדן קמיראת בורוג' הרייג מהא גריפהת אור ריפקס

أفضل معًا

יותר טוב ביחד

Better Together

מאת: בורוג הרייש, מהא גריפאת, אור ריפקס ועדן קמיראת

بعد أن أنهى الأطفال رسوماتهم، بدأوا يشاركونها مع الصف. وعندما عرضت نور رسمتها، ابتسم الجميع وقالوا: "واو، ما أجمل هذه الرسمة!" شعرت نور أن خوفها قد زال، وأدركت أن لها مكانًا في الصف.

אחרי שהילדים סיימו לצייר, הם התחילו לשתף את הכיתה. כשנור הראתה את הציור שלה, כולם חייכו וקראו: "וואו, איזה ציור יפה!" נור חשה שהפחד נעלם, והיא הבינה שיש לה מקום בכיתה.

After the children finished their drawings, they shared them with the class. When Nour showed her picture, everyone smiled and said, “Wow, what a beautiful drawing." Nour felt her fear fade and realized she had a place in the class.

11

12

12

تجمع الأطفال حول نور وسألوها بفضول: "من أين تعلمتِ أن ترسمي بهذا الجمال؟ وهل يمكنك أن تعلمينا أيضًا؟" ابتسمت نور وقالت: "أنا فقط أحب الرسم... وبالتأكيد سأعلمكم!" ومنذ ذلك اليوم لم تعد وحدها، فقد وجدت أصدقاء يرسمون ويلعبون ويضحكون معها.

הילדים התקבצו סביב נור ושאלו בסקרנות: "מאיפה למדת לצייר כל כך יפה? את יכולה ללמד גם אותנו?" נור חייכה ואמרה: "אני פשוט אוהבת לצייר… וכמובן שאלמד אתכם!" מהיום ההוא היא כבר לא הייתה לבד – היא מצאה חברים שציירו, שיחקו וצחקו איתה.

The children gathered around Nour and asked with curiosity, “Where did you learn to draw so beautifully? Can you teach us too?" Nour smiled and said, “I just love drawing, and of course, I’ll teach you. From that day on, she was no longer alone — she found friends who drew, played, and laughed with her.

13

14

عرفت نور أن لها مكانًا في الصف. عادت إلى البيت سعيدة، ولأول مرة انتظرت الصباح لتعود إلى المدرسة.

נור ידעה שעכשיו יש לה מקום בכיתה. היא חזרה הביתה שמחה, ולראשונה חיכתה כבר לבוקר כדי לחזור לבית הספר.

Nour knew she had a place in the class. She went home happy, and for the first time, she was waiting for morning to go back to school.

15

16

نور لا تستطيع النوم قبل اليوم الأول من الصف الأول. تخشى أن يُسخر منها الآخرون بسبب نظارتها. لكن في المدرسة، تكتشف أن لكل طفل تفرده. تذكروا دائمًا - لكل شخص مكانه الخاص في هذا العالم!

נור לא מצליחה להירדם לפני היום הראשון לכיתה א’. היא מפחדת שיצחקו עליה בגלל המשקפיים שלה. אבל בבית הספר היא מגלה שלכל ילד יש ייחודיות משלו. זכור תמיד– כל אחד מיוחד בדרכו ולכולם יש מקום בעולם!

Nour can't fall asleep before the first day of first grade. She's afraid she'll be laughed at because of her glasses. But at school she discovers that every child has their own uniqueness. Always remember – everyone is special in their own way and everyone has a place in the world!

בלילה לפני היום הראשון לכיתה א’, נור לא הצליחה להירדם. היא הייתה מפוחדת. היא לא הצליחה להירדם, התהפכה ימינה ושמאלה.